Het jaar 2008 is alweer aan zijn laatste dagen bezig. De Kerstman heeft Sinterklaas met paard en al op de boot gezet en hem vriendelijk verzocht voorlopig niet terug te komen. In Cartagena is de regenperiode bijna ten einde en klimt het kwik weer naar zo’n 35 graden, terwijl bij jullie de soms harde regen, sneeuw en hagel grote delen van Nederland in zijn greep neemt. De boot van Sinterklaas maakt de oversteek vanuit Spanje naar Zuid Amerika al lang niet meer en Kerstmis is voor Zuid Amerika (veelal katholiek) de gedenking waar ze het hele jaar op gewacht hebben. Kerst vieren bij 35 graden is krankzinnig omdat het totaal niet voldoet aan de ideeën welke ik vroeger had over Kerstmis, maar de meisjes van het 24 uurs programma in ons kindertehuis verzekeren mij dat dit hoe dan ook een mooie Kerst wordt. Iedereen in Colombia, arm of rijk, donker of blank, man of vrouw, kind of volwassene is vanaf begin december al in de ban van Kerstmis. Samenhorigheid en liefde zijn de ingrediënten van dit samenzijn en eventjes lijkt het of Colombia geen problemen kent. Maar dit is slechts de bovenlaag want niets is helaas minder waar. In de wijken waar onze kinderen vandaan komen staan geen kerstbomen of kerststalletjes met Mozes en Maria. Geen brandende kaarsjes of Kerststukjes aan de voordeur opgehangen en van nieuwe kleding speciaal voor Kerstmis aangeschaft is al helemaal geen sprake. De enige versiering die deze mensen hebben zijn gekleurde reepjes stof die ze dan in de bomen hangen die langs de weg staan. Geen zalm, kalkoen of gebraden konijn als avondmaal maar gewoon wat rijst met tomaat en met een beetje geluk een stukje spekvet. Zalig Kerstfeest...... !
Het jaar 2008 is voorbij gevlogen. Nog nooit in mijn hele leven heb ik zo veel voldoening uit mijn werk gehaald. Geen regeltjes of langdurende procedures welke in de wereld waaruit ik afkomstig ben tegenaan liep, maar gewoon samen met "de buurvrouw" en ons personeel bepalen en aanpakken. We hebben een enorme vooruitgang doorgemaakt dit afgelopen jaar en 50 (!) kinderen vinden nu al onderdak en verzorging bij ons. Afgelopen week heeft Nathalie bepaald (samen met de lerares) om komend jaar nog eens 10 kinderen in het dagprogramma extra op te nemen. In deze gevallen gaat het om bijscholing en soms een maaltijd of medische verzorging. Maar het accent ligt toch vooral op de bijscholing omdat deze kids een enorme achterstand hebben. Eigenlijk hadden we al min of meer besloten om eventjes geen groei meer door te maken maar deze kids hebben onze hulp ook hard nodig en met een beetje kunst en vliegwerk moet dat lukken.
Toch zal het jaar 2009 vooral het jaar worden van continuering en voorbereiding op een andere huisvesting. In september van dit jaar hebben we de Nederlandse stichting al op de hoogte gesteld van de problemen welke zich gaande de tijd aan zullen dienen. Onze groei is explosief geweest en we groeien nu al uit ons jasje. Daarna is er het enorm grote probleem met de opwarming van de aarde. De zee is in de laatste 1 ½ jaar zeker 35 meter dichterbij gekomen en als het hard waait, volle maan is en ook nog eens regent, komt het water de stichting al binnen. De constructie van het huis is niet tegen al dit water opgewassen. Hoe kan dat ook als je bedenkt dat deze Caribische zee een van de krachtigste zeeën ter wereld is. Deze zee vormt een heuse bedreiging voor Cartagena en voornamelijk de lager gelegen wijken zoals La Boquilla. De regering lijkt eindelijk wakker te worden en soms hoor je dat zij grote plannen hebben om deze bedreiging het hoofd te bieden..... Een typisch geval van het badwater weggooien als het kindje helaas al overleden is. Een vernieuwde infrastructuur is wat Cartagena nodig heeft en dat realiseer je niet in 1 of 2 jaar. Ik ben er dan ook bijna van overtuigd dat met een paar jaar grote delen van Cartagena onherstelbare schade zal hebben opgelopen en dat het leed voor duizenden mensen niet te overzien zal zijn. Als ik één Kerst cq Nieuwjaars wens heb dan hoop ik wel dat dit nooit zal/mag gebeuren.
Juli 2006 en de zee is nog minimaal 50 meter bij ons opvanghuis verwijderd
Ik weet me nog goed te herinneren dat wij in 2006 het gevaar niet direct zagen. Natuurlijk wisten Nathalie en ik dat de waterspiegel wereldwijd zou gaan stijgen, maar wij dachten ook dat het zo’n vaart niet zou lopen. Toen wij onze locatie hadden gevonden stond de zee op een meer dan respectabele afstand van het huis verwijderd. Tevens wisten wij ook dat we in de toekomst ooit graag zelf een huis zouden willen bouwen. Dat de zee zo snel op zou oprukken hadden wij nooit verwacht maar dat het ons ernstige zorgen baart zal nu wel duidelijk zijn.
December 2008 en de zee is ons huis tot op 5 meter genaderd!
Daarom zal 2009 vooral in het teken gaan staan van het treffen van voorbereidingen en het vinden van een geschikte (bouw) locatie. Op 10 december jl. hadden Nathalie en ik nogmaals een ontmoeting met de eigenaar van dit huis en hij vroeg ons wederom of wij het wilden kopen... Over de prijs zouden we het wel eens worden zei hij. Toen wij hem vertelden dat wij ernstige twijfels hadden of "zijn" huis over 2 jaar nog bestaat met een zó snel oprukkende zee knikte hij en hij vertelde ons dat hij zo snel mogelijk tot verkoop van zijn huis over wilde gaan. Ons huurcontract loopt nog tot eind december 2009 en het moet gek lopen wil hij zijn huis nog kunnen verkopen. Het probleem is voor iedereen duidelijk zichtbaar en wie zou nu nog 50.000, = euro voor dit huis neer willen tellen? Dit neemt niet weg dat het water ons nog net niet tot de lippen staat en dat we dus snel actie zullen moeten ondernemen.
Recentelijk hebben wij een ontmoeting gehad met een man uit België genaamd Yannick. Wij hadden hem al eens eerder ontmoet tijdens een informele BBQ bij een van onze vrienden.Yannick bouwt momenteel "ART" hotels waarvan hij zelf groot aandeelhouder is samen met nog 4 andere zakenvrienden. Zo bouwt hij momenteel in Buenos Aires (Argentinië) en in Medellin (Colombia) 2 hotels. Tijdens de eerdere ontmoeting vertelde hij dat hij op zoek is naar een organisatie die zich inzet voor de minder bedeelden in de wereld en dat hij zocht naar een mogelijkheid om naast zijn zeer drukke werkzaamheden iets voor zo’n organisatie te kunnen betekenen. Omdat hij toen ook zei dat hij alleen wilde werken met een organisatie welke in een van deze 2 steden actief is heb ik hem via de mail in contact proberen te brengen met een organisatie (waar ikzelf ooit vrijwilliger ben geweest) in Medellin. Deze organisatie beloofde mij contact met hem op te nemen, echter dat is nooit gebeurd. Zodoende belde hij mij weer en vroeg om een afspraak met La Vecina. Tijdens deze afspraak maakte hij min of meer duidelijk dat hij eventueel samen met La Vecina iets wil gaan ondernemen. Omdat hij de komende 4 maanden nog erg druk is met het afbouwen van betreffende hotels is afgesproken hem in april 2009 te ontmoeten in Medellin.
Op vrijdag 21 november was het dan zover. De heren van de Ronde Tafel 167 te Zwolle organiseerden een White Party waarvan de opbrengst naar La Vecina zou gaan. Helaas konden Nathalie en ik hier niet bij zijn maar namens ons en onze stichting is voorzitter Arjen Snelders van het Nederlandse bestuur samen met zijn ega aanwezig geweest. Volgens hem was het feest meer dan imponerend en dat bleek later ook wel uit de opbrengst ! Ik noem geen bedragen omdat ik persoonlijk alle hulp, dus ook die van de kleine donateurs net zó belangrijk vind. Maar door deze donatie krijgt La Vecina wat extra mogelijkheden en ik ben de kerels van RT 167 meer dan dankbaar voor alle goeds die zij La Vecina hebben gebracht. Ik hoop dat deze mannen snel weer naar Cartagena komen om het resultaat met eigen ogen te zien. Nogmaals mannen, namens de kinderen en personeel uit Cartagena 1000 maal dank !!!
Op dinsdag 25 november zijn Nathalie en ik in Bogota geweest om daar (met succes) onze werkvisa’s te verlengen. Onze visa is weer voor 2 jaar geldig (hoe snel kunnen zij wel werken in Bogota, dank je wel BUZA) en we kunnen weer gerust reizen en verblijven. De daaraan gekoppelde celuda (legitimatie bewijs) zal moeten worden verlengd in Cartagena en ik schat dat dit ongeveer 6 maanden in beslag zal nemen.... In Cartagena duurt alles nu eenmaal véééél langer. Daarna zijn we naar de Nederlandse ambassade geweest om daar een donatie in ontvangst te nemen. De opbrengst van de Koninginnendag loterij is ditmaal aan La Vecina gedoneerd en daar zijn we maar wat blij mee en trots op !! Later in de middag hebben we een Colombiaanse reisbureau uit Bogota welke een Nederlandse eigenaar heeft bezocht omdat hij in een eerder stadium had aangegeven iets voor ons te willen betekenen. Erik (Rupert) heeft toegezegd een klein project van ons te zullen gaan ondersteunen voor een langere periode. En natuurlijk zijn we daar ook heel blij mee !
Op vrijdag 28 november was het de laatste schooldag voor de kinderen van de dagopvang. Hun vakantie van 6 weken is nu aangebroken en hoewel sommige kinderen hier niet erg blij mee lijken te zijn geeft het ons de tijd om weer de noodzakelijke aanpassingen te realiseren. Op 01 december is Lennis ons 24 uurs team (keuken) komen versterken. Claudia en Maricela draaiden elk bijna 20 extra uren per week omdat een 24 uurs opvang dat nu eenmaal met zich meebrengt. Zelf vonden zij dit geen probleem en ze vertelden het graag te doen, maar ik vermoedde dat dit vooral te maken had met het extra geld wat zij hiermee verdienden. Omdat het financieel voor de stichting geen extra kosten meebrengt is besloten Lennis aan te nemen en de extra uren bij Claudia en Maricela weg te halen. Op deze manier helpen wij ook 3 in plaats van 2 gezinnen. Tevens is Lennis erg bekend met de wijk waar de meisjes van het 24 uurs programma vandaan komen en zal zij ons daarin ook gaan ondersteunen.
Op vrijdag 5 december kreeg ik mijn Sinterklaas cadeau van de politie van Cartagena. Om 17.30 uur werd ik met de auto van de weg gehaald en gecontroleerd. Geen probleem dacht ik zo, niet lang geleden was de auto nog geheel nagekeken en de gasinstallatie van onze 11 jaar oude 4wieler tevens ok bevonden. Mijn rijbewijs had ik bij me met alle (dacht ik althans) overige papieren. Wat bleek...... Onze auto mag op elke donderdag niet op de weg gesignaleerd worden tussen 07.00 en 09.00 uur s’morgens, tussen 12.00 en 14.00 s’middags en tussen 17.00 en 18.30 s’avonds. Dit wordt bepaald aan de hand van het eindcijfer van de kentekenplaat. Het was dus 17.30 uur en ik was duidelijk in overtreding. Daarnaast bleek ook dat ik niet beschikte over een bewijs (een soort APK) waarin stond dat de auto van La Vecina verkeersveilig was. Ok, het rijverbod kan ik me voorstellen dus daarop reageerde ik niet, maar ik zag toch echt elke minuut auto’s voorbijrijden welke het predicaat auto absoluut niet verdienden en ik meende zelf auto’s met slecht 3 wielen te zien..... Hoe zat het dan daarmee en waarom werden die niet van de weg gehaald. Over verkeersveiligheid gesproken. Volgens de agent was dat niet mijn zaak en daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar toch..... Deze beide overtredingen waren goed voor ongeveer 2.400.000, = pesos wat ongeveer neerkomt op 5 minimum maandsalarissen. Oeps, dat kon toch nooit de bedoeling zijn. Omdat je in Colombia altijd een plan B achter de hand moet hebben gedroeg ik me plotseling als een buitenlander die niets verstond wat de agent mij allemaal aan het uitleggen was. In plan B zat onze psychologe en die heb ik direct gebeld en de agent de telefoon gegeven. Zij heeft er 40 minuten over gedaan om de agent te overtuigen van mijn onschuld en onwetendheid. Wist hij wel hoeveel kindertjes wij kunnen helpen met al dat geld dat hij de stichting als boete zou willen opleggen. Eerst leek de man niet te vermurwen maar onze psychologe raakte plots een gevoelige snaar en de man gaf mij (na het teruggeven van mijn telefoon) te kennen dat ik mocht vertrekken. Dat ik de volgende dag alle zaakjes ging regelen behoeft geen uitleg maar nu hoop en denk ik wel over alle benodigde papieren te beschikken.
Zelf denk ik dat La Vecina trots kan en mag zijn op alle resultaten die behaald zijn in Nederland en Colombia in het enerverende jaar 2008. Voor een behoorlijk aantal kinderen maakt La Vecina nu het verschil. Dit had nooit kunnen gebeuren zonder alle steun en hulp die wij van jullie mochten ontvangen. Als er gesproken wordt over helden dan zijn jullie, donateurs, sponsors, vrijwilligers de werkelijke helden. Jullie maken het voor de buurvrouw mogelijk om deze hulpbehoevende kinderen een helpende hand te reiken en hulp te geven.
Vandaag kreeg ik mijn moment van ontroering: Loida, het meisje van 13 jaar welke in ons kindertehuis zit omdat zij op het punt stond verkracht te worden door haar eigen vader drukte mij een briefje in de hand waarop stond. Dank je wel meneer Gerard voor alle goede dingen die Nathalie en jij voor mij en alle kinderen gedaan hebben dit jaar en ze had de tranen in haar ogen. Probeer het dan zelf ook maar eens droog te houden.......
Nogmaals dank en hele fijne feestdagen voor jullie allemaal met vooral gezondheid in 2009.
Liefs, Gerard