Hola allemaal,
In Nederland begint volgens onze informatie de zomer langzaam terrein te winnen maar in Colombia is de regenperiode aangebroken. Met grote regelmaat is op de televisie te zien hoe grote delen van Colombia onder water staan. In de hoofdstad Bogota stond het water in sommige straten wel 1 meter hoog. Het is een gigantische stad gebouwd in een dal tussen de bergen in waar alleen al meer (geregistreerde en niet geregistreerde ) mensen wonen dan in geheel Nederland het geval is. Tot dusver is Cartagena en met name de wijk La Boquilla waarin La Vecina werkzaam is, dit jaar grote wateroverlast gespaard gebleven, maar toch vrezen de mensen in onze wijk voor het ergste. Met kruiwagens, ezeltjes, plastic zakken en verder alles waar maar iets in kan wordt puin en zand aangevoerd om d.m.v. verhogingen het verwachte water te trotseren. Zij die de uitzending over La Vecina op televisie vorig jaar hebben gezien (omroep Llink - Aanpakken en Wegwezen) weten wat er met wateroverlast in onze wijk bedoeld wordt......
Op woensdag 30 april heeft La Vecina de dag van de Kinderen gevierd. Ditmaal gebeurde dat op de stichting zelf en alle moeders, opvangmoeders en kinderen van La Vecina genoten van een feestelijke dag die aan het einde meer dan geslaagd genoemd kon worden. De kinderen van de dagopvang zijn elke dag zichtbaar blij dat zij bij ons op school mogen komen zoals sommige dit zo mooi kunnen zeggen. Ook vragen zij zich af welke veranderingen er gaande zijn binnen de school/stichting. Hun klaslokaal en de bijbehorende inventaris is van het ene op de andere dag verhuisd naar de eerste verdieping en hun oude klaslokaal wordt momenteel gereed gemaakt voor de komende 24-uurs opvang. Niet alleen moeten er verbouwingen plaatsvinden, ook dienen er o.a. stapelbedden, linnengoed, keuken inventaris en nog heel veel meer aangeschaft of veranderd te worden. Voorzichtig verteld Ines hen dat er straks een groep nieuwe, wat oudere kinderen komen wonen bij La Vecina.
Los van de selectie van de 12 extra kinderen die we dag en nacht op zullen gaan vangen is het aantrekken van goed en betrouwbaar personeel ook een project op zich. In eerste instantie was er het plan om 15 jongentjes op te nemen welke begeleid zouden worden door groepsleiders (mannen). Een externe groepsleider van een andere organisatie ondersteunde ons bij de inventarisatie en voorbereidingen van dit gehele proces. Op zijn advies is het aantal kinderen voor de 24-uurs opvang gereduceerd tot 12 i.v.m. de beperkte ruimte in de slaapkamers. Een beslissing waar Nathalie en ik ons voorlopig wel in kunnen vinden. Het is beter het aantal plaatsen later uit te breiden (indien mogelijk) dan te starten met een te grote groep. De betrokken groepsleider is een goede bekende van onze psychologe en volgens haar een aanwinst voor de stichting. Na verschillende gesprekken besloten Nathalie en ik hem een baan aan te bieden waar hij tot onze verbazing afwachtend op reageerde. Enkele weken later zijn we daar weer op terug gekomen en hem gevraagd wat zijn ideeën nu waren. Wederom kregen we geen duidelijk antwoord en daarop werd in overleg besloten een deadline te stellen. Voor 01 juni 2008 zou hij uitsluitsel geven. Ondertussen voerden wij nog verschillende gesprekken met o.a. goede vrienden en opgebouwde contacten over de selectie van de kinderen en het aan te trekken personeel. Hierin kwamen andere invalshoeken naar voren en omdat er m.n. minder geregeld wordt voor jonge meisjes in Cartagena zou het wel eens beter kunnen zijn om toch meisjes op te nemen. Het personeel zou dan wel moeten gaan bestaan uit vrouwen, dus een hele omslag. Uiteindelijk verstreek de deadline zonder enige reactie van de groepsleider. Voor mij voelde het als een vorm van intimidatie (arrogantie) en disrespect en zonder het uit te spreken was voor mij de kous af. Nathalie en ik besloten te luisteren naar ons instinct en de goede adviezen van vrienden en contacten. We oriënteren ons nu op meisjes en vrouwelijk personeel en zijn voorzichtig begonnen met het kenbaar maken van de vacatures. We streven ernaar om personeel buiten Cartagena aan te nemen (op advies) en zeker geen bekenden van de overige personeelsleden. Op 6 juni (6 dagen na het verstrijken van de deadline) om 5 uur s' middags belde de groepsleider om te zeggen dat hij druk was geweest en geen tijd had om zijn keuze kenbaar te maken, maar dat hij de baan uiteindelijk accepteerde. Een korte mededeling dat er geen baan meer voor hem beschikbaar was omdat de termijn verstreken was leverde een verbouwereerde reactie op. Afspraak was/is afspraak, iets waar Colombiaanse mannen het vaak iets te ruim mee nemen...
In eerdere verhalen schreef ik al over de container met voornamelijk hulp goederen (een aggregaat, kleding, schoeisel, speelgoed) en wat huisraad uit Nederland welke nog steeds in de Rotterdamse haven stond te wachten om verscheept te worden. De transportmaatschappij Spare-Cargo uit Rotterdam deed elke keer opnieuw zijn uiterste best om de verschepingsagent in Colombia aan te sporen die zaak te regelen. Niets mocht echter baten en wij (de directeur van Spare Cargo en ik) kregen de indruk dat de Colombiaanse agent de zaak danig aan het traineren was teneinde hier meer geld uit te slaan. Toen Nathalie dit besprak met onze contador (boekhouder) vroeg hij of wij geen zaken wilde doen met een andere agent. Het resultaat daarvan is dat de container 3 weken later in Cartagena is aangekomen en dat wij nu druk bezig zijn om alle goederen ingeklaard te krijgen. Onze contador heeft goede hoop dit binnen enkele dagen rond te hebben. Het kan dus ook snel gaan in Colombia !
Wordt vervolgt.... !