Soms gebeurd het dat je zo opgaat in je werk, wat dat ook mag zijn, dat je niet echt in de gaten heb wat er in je directe omgeving gebeurd. Dit overkwam ook mij. Momenteel verblijft Nathalie in Nederland voor activiteiten daar en de drukte op de stichting hier in Colombia is meer dan behoorlijk. Zo kon het dus gebeuren dat ik niet in de gaten had wat er enkele deuren verderop in de straat waar wij onderdak genieten gebeurde totdat mijn deurbel ging.... !
In de vele verhalen die al geschreven zijn besefte ik plots dat ik het nooit uitgebreid gehad heb over de buurt waarin wij wonen. De buurt heet Media Luna (halve maan) en net achter deze hoofdstraat ligt de straat Espiritu Santo waar wij een appartement huren. Het is een echt volksbuurtje, gezellig en iedereen kent iedereen, maar waar ook veel oudere Colombianen wonen. Zij zijn meestal eigenaar van het huis waarin door iedereen uit het gezin gewoond wordt. In Colombia is het namelijk normaal dat je in het huis van je ouders blijft wonen, zelfs als je verloofd of getrouwd ben. Hoe meer zielen hoe meer vreugde maar het heeft vooral een sociaal aspect.
De mensen in deze buurt zijn over het algemeen arm. Hoewel de familie wel eigendom heeft in de vorm van een huis is er geen geld om luxe dingen te kopen en soms is het eten zelfs een probleem. Daarom blijft men bij elkaar en worden de krachten gebundeld. Het oude, iets verderop gelegen historische/monumentale centrum krijgt langzaam een ander beeld en oude panden worden opgeknapt. Vaak zijn deze oude, verpauperde panden al opgekocht door buitenlanders of rijke Colombianen uit m.n. Bogota en Medellin. Zij knappen de panden (vaak alleen de buitenzijde, dat wat direct zichtbaar is) op en verkopen deze weer met woekerwinsten. Sommige panden worden te huur aangeboden voor 6 tot 7 miljoen pesos per maand (ongeveer 2000 / 2500 euro) wat in geen enkele verhouding staat. Zo ook de wijk waarin wij wonen. Veel van deze zeer oude panden worden uit armoede verkocht omdat de eigenaars het geboden geld (ruim onder de huidige waarde) niet kunnen weerstaan. Rijke project ontwikkelaars, al dan niet in opdracht zijn er als de kippen bij om deze panden op te kopen..... Veel van deze huizen zijn dus niet echt bijgehouden en in Nederland zouden deze huizen onbewoonbaar verklaard worden, rijp voor de sloop zijn. Echter niet in Cartagena c.q. Colombia. Daar is geen afdeling bouw en woning toezicht, geen coöperatie die toezicht heeft om te zien of de woning voldoet aan de gestelde eisen. Dus woont men er zonder enige regelgeving. Het zijn dus zoals gezegd oude, maar ook grote huizen waarin vooral de grond het object groot maakt.
In onze straat leeft een uiterst bescheiden schoenmaker in een klein gedeelte van wat een groot pand is. Dit pand is in het verleden al opgedeeld en als zodanig in bezit van verschillende eigenaren. Hij woont daar samen met zijn ongeveer 15 jarige zoon. Zijn inkomen ligt gemiddeld op 150.000 pesos per maand (50 euro) en ruim onder de armoede grens. Hij behoeft echter geen huur te betalen, heeft de ruimte waar hij woont geërfd maar dat maakt zijn levenssituatie er voorlopig niet ruimer op. Enkele malen heeft deze schoenmaker al gevraagd of La Vecina geen werk voor hem had. Een paar maanden geleden heeft hij mij eens geholpen met verven en schilderen en zodoende kwam ik op de hoogte van zijn persoonlijke situatie. Daarop had ik persoonlijk besloten een oogje in het zeil te houden op hem en zijn zoon. Regelmatig kocht ik (privé) wat boodschappen voor hen in de supermarkt of liet hen schoenen opknappen die eigenlijk nog wel even doorkonden die ik vervolgens ruim, (vrijwillig) boven de normale opknap prijs betaalde. Als hij medicijnen nodig had (hij heeft astma) dan sprong ik bij en zorgde in elk geval dat er gewoon gegeten kon worden. Zo stond ik vandaag (31 juli) vlees te snijden welke ik o.a. net gekocht had in de supermarkt toen de bel ging. Daar stond de zoon van de schoenmaker (welke ik vanmorgen nog gezien en gesproken had) met de tranen in zijn ogen. Of ik alstublieft even naar zijn vader wilde gaan kijken. Ik realiseerde me direct dat ik de laatste weken niet echt aandacht aan hem had geschonken. Daar zat hij dan, in zijn stoel ineen gedoken en zichtbaar vechtend tegen de astma maar gelukkig nog wel aanspreekbaar. Toen ik vervolgens rond keek in hun huisje waar ik enkel 2 bedden kon ontwaren en vroeg of ze eten in huis hadden vertelde de zoon dat er al 2 dagen geen eten meer was en dat er ook geen geld voor medicijnen is. Huilend liep hij weg, mij en zijn vader achterlatend. Wat ik toen voelde kan ik met geen pen beschrijven. De boodschappen van die dag verhuisden naar een paar huisjes verderop en ook de medicijnen kwamen er, maar ik bleef me klote voelen voor de rest van de avond.
Zo realiseerde ik mij vandaag weer dat het straatbeeld in onze wijk "gewoon" wordt en dat ik deze trieste beelden als gewoon gaat ervaren. Elke dag ga ik via de straat Calle Larga richting La Boquilla en zo ook vandaag. Het oude, klein en krom lopend vrouwtje liep er, slechts gehuld in lompen, weer verdwaasd rond kijkend in de vuilniszakken van anderen of daar nog wat eetbaars in te vinden was. Even verderop ligt een zo niet ouder mannetje met slechts 1 been en een zelf gemaakte kruk te bedelen. Dit is pure armoede en drugs/alcohol spelen in dit geval geen rol. Er is gewoon geen sociaal vangnet die oude mensen voorziet in de primaire behoeften. Over humaniteit gesproken: Oude mensen in de leeftijd van 70 jaar of ouder staan vaak uren (!) in de rij bij de bank om het zeer kleine pensioen wat zij hebben gespaard maandelijks te incasseren. Een brandende zon, geen stoelen, airco of water om het wachten wat aangenamer te maken. Het straatbeeld hier ‘s nachts is nog veel heftiger. Jonge meisjes van amper 12/13 jaar tippelen op straat en enkelen van hen zijn zelfs zwanger. Maar het "werk" gaat gewoon door en voor 15.000 pesos (5 euro !) verkopen zij 10 minuten liefde aan iedereen die dat wil. In een donker nisje of auto en als de klant genoeg geld heeft dan huurt hij een hotelkamertje voor een uurtje. Jonge "mannen" van ongeveer dezelfde leeftijd gaan ‘s nachts op zoek naar iets tastbaars om in hun behoeften van verslaving te voorzien. Niet zelden ligt zo’n kind later gewoon op straat te slapen (onder invloed) en hoeft hij eventjes niet te denken aan overleven. Hier een normaal straatbeeld maar in Holland is dit absoluut niet mogelijk. Bij een soortgelijke situatie in Nederland worden er direct actiegroepen gevormd en/of wordt er geprotesteerd tegen dit onmenselijke bestaan. De gemeente springt bij en zorgt voor voeding en huisvesting. Indien noodzakelijk wordt er medische bijstand verleend en via allerlei bewust geplaatste berichten in nieuwsbladen staan fabrikanten van hulpattributen zoals protheses in de rij om bij te springen al dan niet bewust, uit humane of commerciële overwegingen. Zoals ik al schetste, niet in Colombia. Daar verdwijnt dit beeld helaas maar niet en terwijl er elders miljarden verspild worden aan onnodige dingen (ook in Colombia) komen deze mensen om van de honger. Onbegrijpelijk dat wij de wereld van ongelijkheid en armoede niet echt kunnen of moet ik zeggen willen bestrijden. Ik lees dat er nu bewijs is dat er water op Mars gevonden is. Het is maar wat je belangrijk vindt. Mij lijkt het eerst onze "eigen" wereld in balans te brengen voordat wij de voordelen bestuderen van mogelijk ander leven in het universum. Ook al gaat dit verhaal niet direct over de activiteiten van de stichting hier, ik wilde dit gewoon eventjes kwijt. Binnenkort volgt een nieuw verhaal met de laatste ontwikkelingen van de stichting. Boven alles ben ik blij dat La Vecina het verschil kan/wil maken, al is het in verhouding maar voor een enkel kind!
Un abrazo en pas goed op jezelf en je naasten!
Gerard