01 april en de thermometer geeft 20 (!) graden aan. Op deze dag in het jaar 1986 lag het ijs nog in de sloten na een zeer strenge winter. Moeder natuur doet dus wat ze wil en alle theoriën hierover krijgen door deze mooie dag(en) nieuwe voedingsbodem.
Zo ook in Colombia. Vanmorgen 02 april om 08.30 uur Nederlandse tijd, het is dan 01.30 uur in Colombia kreeg ik een telefoontje van Nathalie met de mededeling dat de zee zovér was opgerukt dat het terras van ons huis bijna onder water staat. Het is volle maan en "springtij", maar dat de zee zó ver oprukt is een zeldzaamheid. In de buurt van de Salomon eilandengroep is wel een aardbeving geweest welke een Tsunami heeft veroorzaakt. Hierbij zijn helaas ook slachtoffers gevallen. Maar of deze Tsunami direct invloed heeft gehad op de Caribische zee valt te betwijfelen. Deze eilandengroep ligt ongeveer 9000 km van Colombia af zodat dit m.i. weinig of geen effect zal/kan hebben op de kust van Cartagena. Feit is wel dat de zee bij La Boquilla - Cartagena regelmatig de kust overspoeld en de lokale bewoners beginnen zich "druk" te maken. Nathalie is niet bang uitgevallen, maar maakt zich nu toch ernstige zorgen over de constructie van het kindertehuis. De zee knabbelt gestaag al het zand onder de fundering van het huis vandaan en tast vervolgens ook het beton aan waarmee het huis gebouwd is. De kwaliteit van het beton aldaar heeft nu eenmaal niet de kwaliteit waarmee in Nederland huizen en funderingen gebouwd worden. De betonplaat voor ons huis is al zo goed als opgelost en het "sterke" beton lijkt nu wel een plaat van kauwgom. Ik kan me heilig voorstellen dat zij deze nacht haar nachtrust moet laten voor wat het is en waakzaam blijft. Zelf heb ik ook ervaren dat de kracht van het water vele malen sterker is dan ik ooit had kunnen vermoeden. Daarom nuanceer ik haar woorden niet maar spreek haar moed in en probeer haar erop te wijzen dat haar veiligheid vele malen belangrijker is dan al het materiaal welke in het huis staat. Zij ziet het echter iets anders en voelt zich verantwoordelijk voor alles wat de stichting heeft betaald. Sommige dingen laten zich echter niet sturen en laten we hopen dat de zee zich verder zal gedragen. Zodra er meer nieuws is zal ik dat melden.
Afgelopen weekend had ik op mijn boot een diepgaand gesprek met een goede vriend. Onder het genot van een goed glas wijn en een zelf gemaakte rijsttafel kwam het gesprek uiteindelijk uit op de kwaliteit van het leven. Ondanks zijn wat jongere leeftijd en de status die hij had opgebouwd was ook hij door allerlij omstandigheden tot de ontdekking gekomen dat kwaliteit niet afhankelijk is van positie en materiaal. Zijn persoonlijke situatie heeft ervoor gezorgt dat hij nu anders naar het leven is gaan kijken. Een relatie was na enige jaren op de klippen gelopen en alles wat zij samen hadden opgebouwd viel als een kaartenhuis in elkaar. Heel zijn ziel en zaligheid had hij in deze relatie gelegd en het had hem getroffen als donderslag bij heldere hemel. Vertrouwen was geschaad en vervolgens ging hij dat toen compenseren. Hij gaf zich vervolgens over aan alle geneugtens van het leven en regelmatig werd hij s'morgens in een vreemd bed wakker. Toen dat geen kick meer gaf boekte hij een reis naar Brazilië en zocht daar de kick op. Het is niet nodig om details te vermelden want een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg. Waar hij ook ging, wat hij ook deed, zijn gevoel nam hij altijd mee en zo duurde het niet lang of hij werd geconfronteerd met zichzelf. Gelukkig is er niets gebeurd waar hij later mee zou moeten dealen en nu pakt hij zijn leven weer op door eerst gelukkig te worden met zichzelf. Hij vroeg mij toen wat mij had aangezet om mijn hart te volgen, het roer om te gooien en de organisatie waar wij beiden werkzaam zijn de rug toe te keren. In zijn verhaal zaten voor mij zeker punten van herkenning en ik hoorde een gedeelte van mijn levensverhaal uit de mond van iemand anders. Waarschijnlijk was dat ook de reden waarom wij juist nu hierover met elkaar spraken. Voor hem is het nu begrijpelijker dat ik me verdienstelijk wil gaan maken in een land waar armoede troef is. Dit in tegenstelling tot enkele van mijn vrienden en familieleden die er nog steeds niets van begrijpen. Ik voel me nu eenmaal fijn als ik mensen kan helpen, iets wat altijd in mij heeft gezeten en waar ik vroeger gehoor aan probeerde te geven. Mijn vader wist dit als geen ander en met hem kon ik hier goed over bomen. Totdat mijn leven enkele jaren geleden ook overhoop werd gegooid. Toen ik in deze moeilijke tijd ook nog eens te horen kreeg dat mijn vader spoedig zou overlijden raakte ook ik het spoor behoorlijk bijster. Ik had in die tijd geen echt klankboord en later kreeg ik van verschillende kanten te horen dat de waarheid uit mijn verleden behoorlijk anders was geweest dan mij was voorgespiegeld. De worsteling die ik vervolgens onderging was zwaar, totdat ik plots weer in Colombia stond en daar wederom zag wat in geen enkele verhouding stond met werkelijkheid en gevoel. Het gevolg is een ieder verder duidelijk. Vreugde en liefde geven maakt mij blij, vooral als mensen (kinderen) dit zó nodig hebben. Als je in die bevoorrechte positie zit waar wij in zitten dan bepaal jij je eigen geluk en dat is al een geluk op zich...!
Dinsdag 03 april 2007.
De dreiging van de zee is wat bedaard, maar de schade is groot. Het huis heeft zich goed geweerd, moeder natuur heeft haar kracht getoond, maar alles staat gelukkig nog overeind. Nathalie heeft zich kranig gedragen en ze heeft de huisbaas dringend verzocht maatregelen te nemen. In tegenstelling tot zijn normale reactie snelheid heeft hij nu direct gereageerd. Er wordt een dam van stenen voor het huis gemaakt waardoor het water geen vrij spel meer heeft. Gelukkig is alles dit keer ook weer goed gekomen.
Vandaag heb ik een gesprek gehad met de korpschef. Nadat hij mijn verhaal en motivatie had aangehoord om ontslag te nemen reageerde hij zoals ik had gehoopt. Zodra ik mijn baan opzeg krijg ik 2 jaar de tijd (terugkeer garantie) om te kijken of deze droom wel werkelijkheid kan worden. Mijn aanstaande ontslagname is goed ontvangen en de weg ligt nu open om alles te gaan regelen. Het verhuren/verkopen van mijn boot is er één van en zal ik me orriënteren welke mogelijkheden het beste zijn. Een deadline heb ik niet, maar dat ik me nu snel in Colombia wil vestigen mag duidelijk zijn.
Als laatste een wijsheid welke ik jullie niet wil onthouden.
De waarheid zetelt in ieder mensenhart, men moet haar dáár zoeken en zich door die waarheid laten leiden. Niemand heeft echter het recht anderen te dwingen om te handelen volgens zijn/haar eigen opvatting van de waarheid.
Un abrazo, tot de volgende keer en wees lief voor elkaar !
Gerard