Het leed van de afgelopen dagen heeft mij tot op het bot geraakt. Als mensen toch nog kunnen glimlachen terwijl het water ze aan de lippen staat, waar maak ik me dan zorgen over. Mijn vaste omgeving in Nederland...mijn baan en alles wat daar mee te maken heeft... ik heb het achter me gelaten en ik kijk nu niet meer achterom. Op 09 november vlieg ik terug naar Nederland om wat laatste zaakjes te regelen en afscheid te nemen van o.a. vrienden en collega’s, maar op 29 november reis ik weer af naar Cartagena. Voor onbepaalde tijd omdat ik voel dat ik nu in Cartagena moet zijn om iets terug te doen voor kinderen die het zonder onze hulp misschien niet redden.
Ook op het gebied van de eventuele overname van hotel Holiday valt er weer nieuws te melden. Zo zijn er weer onderhandelingen met Gabriël (de eigenaar) van het hotel geweest. De wijk waar het hotel gelegen is zit in de lift en vele oude gebouwen worden momenteel gerenoveerd. Het lijkt een uitgesproken kans gezien de ontwikkelingen in de wijk. Maar Gabriël zelf heeft ons in zijn onderhandelingen echter (nog) niet kunnen overtuigen of het hotel wel een goede zet is. Wel dat hij het maximale voor zichzelf uit de kan wil halen, maar tot op heden nog niet ondersteund door enige overzichten en/ of cijfers. Daarom heb ik de accountant van onze stichting gevraagd om te onderzoeken of het überhaupt wel verstandig is om de overname (huur) door te zetten. Omdat in Colombia de vakanties zijn aangebroken en onze accountant wat gezondheids problemen heeft die hem verplichten het wat rustiger aan te gaan doen zal dit eventjes duren. Zodra er meer nieuws is zal ik dat direct laten weten.
Deze afgelopen week had ik dus het genoegen indirect kennis te mogen maken met Luz Angelica tijdens het bezoek aan de wijk. Zij is dus de psychologe/ maatschappelijk werkster waar ik in mijn eerdere verhaal al over sprak. Omdat ik in het vervolg nu ook in Cartagena zal blijven leek het Nathalie en mij verstandig om alle direct betrokkenen bij elkaar te roepen om hen te vertellen wie ik ben (de meeste weten dat natuurlijk wel) en wat Nathalie en ik voor ogen hebben. Luz Angelica en ikzelf waren totaal vreemd voor elkaar. Nathalie heeft haar korte tijd geleden bij de stichting betrokken gezien alle ontwikkelingen en vooruitzichten. Deze verbeterde kennismaking heeft gisteravond plaatsgevonden in een ontspannen sfeer. Naast al het goede werk welke Ines en Claudia doen heb ik Luz Angelica ervaren als een vrouw die zeer goed weet waar ze mee bezig is tijdens de momenten dat wij de wijk zijn ingetrokken om de situatie te aanschouwen. Haar betrokkenheid bij het welzijn van kansarme mensen (kinderen) is haar drijfveer en ik kijk er persoonlijk erg naar uit om met haar nieuwe projecten te ontwikkelen en te realiseren.
De filmploeg van Llink is weer naar Nederland vertrokken. Shamira, de regisseuse vertelde ons dat zij de stichting als zéér bijzonder heeft ervaren en dat zij het buitengewoon vind welk werk er door La Vecina wordt verzet. Tevens gaf zij aan dat deze documentaire haar beste (?) tot nu toe is en dat zij er hoge verwachtingen van heeft. Voor ons als stichting, Nathalie en mijzelf persoonlijk was het een bijzondere ervaring om bijna 2 weken gevolgd te worden met een filmcamera.
Wij zullen nooit filmsterren worden, maar deze documentaire is niet alleen een geweldige reclame voor La Vecina, maar draagt ook zeker bij aan een algeheel bewustwording proces.
Un abrazo,
Gerard