Alles heeft een reden, een theorie waar ik mijzelf wel in kan vinden. Ook in mijn leven heb ik op verschillende niveaus verlies mee moeten maken waarvan ik het waarom niet goed kon/kan plaatsen. Soms is het een vriendschap, andermaal een overlijden, maar soms gebeuren er dingen die een normaal denkend mens niet kan bevatten.....
Dit weekend vierde Nathalie haar afscheid. Maandag 08 januari zou zij volgens planning naar Cartagena gaan en het kindertehuis officieel starten. Veel vrienden en familie waren op haar afscheid en de sfeer was, ondanks het naderende afscheid ontspannen en gezellig. Totdat haar telefoon ging..... Marry, een vrouw die voor Nathalie altijd een speciaal plekje in haar hart heeft belde op. Haar zoon Job had in de nacht van vrijdag op zaterdag een ongeluk gehad tijdens een uitje met zijn hockeyclub in België. Hij was van de trap gevallen en daarbij zo ongelukkig terecht gekomen dat hij in coma was geraakt. Nader onderzoek in het ziekenhuis in Luik wees uit dat hij hersendood is en dat er geen enkele vooruitzichten zijn op herstel. Job was de beste vriend van Marc, de broer van Nathalie die 3 jaar geleden op een soortgelijke manier bij de ingang van de Rotterdamse metro om het leven was gekomen. Jobs moeder was tevens surrogaat moeder voor Marc en toen was het verlies voor haar en Nathalie al onbegrijpelijk. Je kan je voorstellen met welk verdriet Marry en Nathalie opnieuw te maken kregen. Op het moment dat ik dit schrijf is er nog niets bekend over de voortgang van alles. Het is nu zondag en Nathalie heeft daarom besloten haar vertrek naar Colombia - Cartagena uit te stellen. Nathalie's vlucht van maandag 8 januari is geannuleerd en verzet naar 16 januari. Alle contacten van de stichting in Colombia zijn op de hoogte gebracht en natuurlijk mag dit kleine berichtje naar o.a. onze donateurs niet ontbreken.
Zelf heb ik Job leren kennen op ons "La Vecina" feest op 28 oktober 2006. Tijdens het feest draaide hij vrijwillig bardienst, wilde graag weten wie ik was en ik leerde hem op mijn beurt kennen als een open vent die zeer sympathiek overkwam. Onbegrijpelijk dat mensen op zo'n jonge leeftijd zulk nootlot moeten overkomen.
Ik wens Marry, Nathalie en de hele familie heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.
Un abrazo,
Gerard.