Wat een trip.... Op 12 februari kwam ik in Cartagena aan. Met enige vertraging daargelaten was het een aankomst die als een thuiskomst aanvoelde ! Ik weet zeker dat het niet lang meer zal duren voordat ik me in Cartagena wil gaan vestigen. De reeds ingevallen duisternis zorgde ervoor dat ik de eerste nacht in het eerder beschreven Hotel Holiday in de wijk Media Luna overnachtte en niet in ons kindertehuis. Het is nu eenmaal erg gevaarlijk om in het donker door te reizen naar La Boquilla en er is geen taxichauffeur die zich hieraan waagt en de bussen rijden er dan ook niet meer. Ach, er zijn ergere dingen in het leven..... 01.00 uur lokale tijd lag ik eindelijk in mijn bedje.
Ondanks de lange reis was ik de volgende morgen al weer erg vroeg wakker. Mijn horloge wees 06.30 uur aan. Nathalie had mij opgehaald van het vliegveld en gezamelijk togen wij niet veel later vanuit het hotel per taxi naar ons huis in La Boquilla. Tenslotte moest er gewerkt worden en allerlei grote en kleine klussen lagen op mij te wachten. Eenmaal aangekomen bleek dat Nathalie niet stil had gezeten. Het houten hek was al geschuurd en de inventaris was niet alleen aangeschaft maar ook al grotendeels in elkaar gezet. Naast het maken van een voorlopige selectie van de kinderen welke in aanmerking komen had Nathalie ook in de avonduren dus niet stil gezeten. De bedden en kasten waren al gebruiksklaar en aan de waslijn hing de was al te drogen. Na een kleine inventarisatie van wat, wanneer en hoe te doen sloeg ik de handen uit de mouwen. Zelf had ik gedacht dat Fernando, onze Colombiaanse medewerker, mij direct zou gaan assisteren, maar niets bleek minder waar. Toen ik nog in Nederland zat had Nathalie mij via email's al op de hoogte gesteld dat Fernando niet erg positief overkwam en dat zijn negatieve "energie" voor de nodige problemen zorgde. Nu zijn de Colombiaanse mannen over het algemeen behoorlijke macho's en het gezag van een vrouw (ook al is zij de baas) wordt maar moeilijk geaccepteerd. In onze eerdere contacten had ik Nathalie al verteld dat zij wat harder moest zijn om niet in de problemen te geraken, maar je kan het iemand toch kwalijk nemen als hij/zij dat niet beheerst. Het geeft niemand het recht om hier misbruik van te maken...!
Zo kon het dus gebeuren dat ik badend in het zweet (de temperatuur is s'morgens nu al ruim 30 graden celsius) een voorraadkast c.q. kamer aan het maken was en "onze werknemer" gewoon met zijn armen over elkaar commando's stond te geven. Een ieder die mij ken weet dat dit nooit lang goed kan gaan. Niet veel later durfde hij het ook nog eens aan Nathalie terecht te wijzen op haar handelen en zijn waslijst met wat hij nodig dacht te hebben om zijn verblijf zo aangenaam mogelijk te maken loog er ook niet om. Om maar niet direct de knuppel in het hoenderhok te gooien besloot ik om het nog maar een enkele dag aan te kijken, niet te reageren en net te doen of ik niets in de gaten had. Was dit zijn ware aard ? Omdat de zon om 06.00 uur al aan de hemel staat en om 18.30 uur al geheel is verdwenen deel je de dagen anders in. Na een heerlijke avond maaltijd en een moment van bezinning op onze patio besloten wij al vroeg onze bedden op te zoeken. De volgende morgen na het ontbijt togen Nathalie en Fernando richting het centrum om inkopen te doen. Alles moet in opdracht van de Colombiaanse DIAN (belastingdienst) volgens het boekje gebeuren en van elke aankoop, hoe klein ook dien je een aankoop bon te overleggen. Fernando was in het korte verleden al een meester in het aankopen van benodigde artikelen zonder een echte aankoopbon te kunnen overleggen en daarom had Nathalie besloten om voortaan zelf aanwezig te zijn bij alle aankopen. Zij vond dit namelijk erg raar want als zij iets kocht was een aankoopbon nooit een probleem geweest...Ik hield mij vervolgens bezig met het ophangen van schoolborden, naambordjes en het aanbrengen van deugdelijk hang en sluitwerk. Toen Nathalie en Fernando vervolgens om 13.30 uur terugkwamen was meneer enorm ontstemd dat ik nog geen eten klaar had gemaakt. Zijn reactie was niet van de lucht en Nathalie voelde zich toen geroepen om direct achter het eten aan te gaan. Hiermee was voor mij de maat voorlopig vol en in woord en gebaar gaf ik Fernando te verstaan dit gedrag niet te accepteren, dat hij goed betaald werd om ook zijn steentje bij te dragen en zich niet als een soort directeur te gedragen. Een kleine verbetering volgde zowaar, maar bleek uiteindelijk van korte duur.
De dagen daarop werd veel werk verzet in en om het huis terwijl Nathalie regelmatig op zoek ging naar nog meer kinderen die onze hulp zo hard nodig hebben. Aan de reactie van de plaatselijke bewoners kon ik direct waarnemen dat zij Nathalie (lees "La Vecina") als een geschenk uit de hemel ervaren. De armoede in de wijk is namelijk zo verschrikkelijk hoog dat je soms niet weet waar je moet beginnen. Wederom wist Fernando snel alle aandacht voor zich op te eisen. Zo presteerde hij het om tijdens een voorlichtingsmiddag aan de bewoners Nathalie geheel te overrulen en het hoogste woord te voeren. Gekscherend noemde ik onze stichting "La Fernando" maar de onderliggende boodschap pikte hij niet op. Zowel Nathalie als ikzelf vonden dat de maat nu vol was, maar we besloten om toch nog enkele dagen te wachten alvorens maatregelen te treffen. Nathalie was namelijk jarig en om geen slechte onderlinge sfeer te creëren brachten Nathalie en ik de avond/nacht gezamelijk door in het oude centrum met vrienden van Nathalie en overnachten wij in hotel Holiday. Een uiterst geslaagde avond waarvan ik het laatste gedeelte niet meer zo bewust heb meegemaakt....De volgende dag hadden wij een afspraak op de Ambassade in Bogota om aldaar te praten over eventuele fondsen en te kijken welke mogelijkheden er eventueel voor mij zijn om op langere termijn werk te vinden bij de Ambassade in Bogota en/of het Consulaat in Barranquilla. Tijdens deze reis kwamen we er al snel achter dat Nathalie haar paspoort kwijt was geraakt. Verloren op het vliegveld of in het vliegtuig, dat is ons nog een raadsel. Gelukkig beschikken wij ook over een cedula (een Colombiaans identiteitsbewijs) waarop binnenlandse vluchten kunnen worden gemaakt. Tijdens ons gesprek met Amos Houben van de Nederlandse ambassade hebben we dus ook direct aangegeven dat Nathalie haar paspoort mist. Zijn advies was om toch maar even te wachten alvorens stappen te ondernemen een nieuw paspoort en visa aan te vragen. Misschien heeft Avianca het paspoort wel gevonden, of iemand op het vliegveld van Cartagena of Bogota en komt deze enkele dagen weer boven water. De wonderen zijn toch de wereld nog niet uit...
Ons gesprek op de Ambassade was bevredigend en waarschijnlijk liggen er voor mij wat mogelijkheden via de consul in Barranquilla. De tijd zal het leren, maar onze stemming had toch geleden onder het verlies van het paspoort. De vliegvelden, de lokale en luchthaven politie en enkele andere instanties hebben we (nog zonder resultaat) afgelopen, alvorens na een lange dag eindelijk weer terug te keren in La Boquilla. Daar moest nog een andere hobbel genomen worden in de vorm van onze grote "vriend" Fernando. Met Nathalie was overeen gekomen dat zij het "slechte nieuws gesprek" zou voeren om hier in de toekomst beter mee om te kunnen gaan want tijdens onze reis hadden we namelijk besloten absoluut niet meer met hem door te willen gaan en hem derhalve te ontslaan. Dit alles moest geregeld worden voordat ik weer naar Nederland zou vertrekken d.d. 22 februari. De belangrijkste redenen waren zijn negatieve houding naar m.n. Nathalie toe en het feit dat ik hem in het geheel niet vertrouwde. Zo gingen wij met zijn drieën enkele dagen geleden eten in een visrestaurant aan het strand. Voor 2 euro per persoon kan je daar de lekkerste verse vis eten, maar wat ik daar óók zag kon ik maar moeilijk plaatsen. In plaats dat de eigenaar van het restaurant ons als (buitenlandse) gasten welkom heette, knipte hij als een scheermes voor Fernando en dankte hem hartelijk na afloop van de maaltijd. Ik kon mij niet aan de schijn onttrekken dat Fernando op de een of andere manier een deal had gemaakt met de eigenaar. Daarbij nog opgeteld dat hij regelmatig geen (orginele) aankoop bonnen kon overleggen maakte de beslissing makkelijker. Als stichting gaan wij om met geld van donateurs geheel in het teken van hulpverlening aan zwerf/wees kinderen. Dan zal ik ons toch zeker niet laten "bestelen" door een man van 50 die normaliter dankbaar zou moeten zijn dat stichting La Vecina hem deze kans had geboden.
Het gesprek was kort en krachtig. Hoewel Nathalie het niet makkelijk vond en ik haar enkele malen bij moest vallen, werd ons onomkeerbare standpunt aan hem duidelijk gemaakt. Hij reageerde zoals ik eigenlijk had verwacht, erg agressief, zwaar beledigd en verontwaardigd. Hij verweet mij dat ik hem nooit echt mocht, dat Nathalie zich liet beïnvloeden door mij en dat hij van grote waarde was voor de stichting. De rest van zijn verbale en non verbale reactie's zal ik jullie besparen... ! Op donderdagmorgen 22 februari heb ik hoogstpersoonlijk zijn plunjebaal in de taxi geslingerd en hem dringend verzocht zijn heil ergens anders te zoeken. Nathalie heeft hem uitbetaald volgens afspraak en met de wijze woorden van Nathalie dat zij wel een vriend van Fernando was, maar hij niet van haar en de stichting is dit hoofdstuk afgesloten en hebben wij weer een hoop geleerd. Diezelfde dag vertrok ook ik weer naar Nederland en in het vliegtuig realiseerde ik mij dat ik niet één keer van het zoute water van de zee mocht genieten. Dat moet dan maar de volgende keer gebeuren. Belangrijker is: het huis is klaar en Nathalie kan op 01 maart daadwerkelijk beginnen met de opvang van de kinderen. Iets later dan gepland, maar de sterren staan nu gunstig en de voorbereidingen zit erop !
Aan ons kindertehuis hangt, naast het grote bord van "Fundacion La Vecina", nu een mooi bord waarmee ons kinderhuis zelf ook een naam heeft gekregen: CASA MARC Y JOB.
Ter nagedachtenis aan twee jonge kerels die op veel te jonge leeftijd plots het leven hebben verloren. Mede uit hun naam zullen wij nu proberen héél véél kindertjes te redden.
Geef een ieder hetzelfde vertrouwen, zij zullen zelf bewijzen of ze het waard zijn.....
Un abrazo,
Gerard.