Hier een laatste verslag voordat er helaas weer vertrokken wordt richting Nederland. Vrijdag moet ik alweer aan het werk maar voor nu voelt dat zo ongewoon. Colombia heeft (eigenlijk al jaren geleden) mijn hart gestolen en ik bemerk dat ik het steeds moeilijker vind om Colombia (tijdelijk) te verlaten.
Vrijdagavond jl. hadden we nog druk contact met de advocaat die ons zijn huis aan het strand wil verhuren en hij verzekerde ons dat alles goed zou komen. Wij hebben op onze beurt Carlos, onze "belangenbehartiger" verzocht een vinger aan de pols te houden. Zodra we terug zijn in Colombia (medio september) dan zal er een concept contract moeten liggen anders zullen we met Carlos op zoek gaan naar een andere geschikte locatie. Tot nu toe heeft alles echt mee gezeten en vol vertrouwen zullen we morgen vanuit Bogota afreizen naar Nederland.
Vrijdagavond, het was tropisch warm, zijn we met zo'n beetje de gehele hostel het nachtleven ingedoken. In een lokale dansclub was het groot feest en mijn voeten deden zeer toen we deze club weer verlieten. Salsa, de dans die alles omvat.....! Het is alleen jammer dat je ogen soms dingen waarnemen die weinig met respect te maken hebben en dat sommige toeristen zich waarschijnlijk "anders" gedragen dan thuis.
Zaterdagmorgen, voor de 2de (!) maal in 3 weken was ik eerder wakker dan Nathalie. De zon scheen er al lustig op los en we besloten gezamenlijk nogmaals naar Playa Blanca te gaan. Zaterdagmiddag en zondag de gehele dag hebben de meeste Colombianen vrij en daarom besloten we de drukte te ontvluchten. Omdat we ook de "opdracht" hadden gekregen vanuit Nederland om (zo mogelijk) te genieten besloten we om de nacht daar ook door te brengen. 2 heerlijke dagen waarin we alles qua weertype mochten ervaren. Alleen de nacht was iets minder comfortabel want Piet de muskiet had zijn hele familie uitgenodigd welke op hun beurt weer al hun vrienden en kennissen hadden gevraagd ook te komen. Kortom, onder de bultjes zaten we de volgende dag op het stand te ontbijten en het zoute zeewater zorgt ervoor dat het jeukt.....
Ook op een uniek strand als dit kunnen mensen zich eenzaam voelen. Het bijzondere strand en zijn unieke ligging nodigen je uit dit te delen met iemand speciaal. Ik zag een jonge vrouw die alleen gekomen was en in haar ogen nam ik iets waar waarvan ik wist dat ik het begreep. Perfect is een woord welke al haar kracht verliest wanneer het gevoel niet in balans is met datgene wat gevisualiseerd wordt. De volgende dag was ze weg.
De wereld is klein en daar kwam ik wederom achter toen de terugreis per boot aangevangen was. In de vele mensen die de boot bevolkten zag ik een kennis uit Amsterdam(!!!) die ik ken vanuit een verleden. Hij is een geadopteerde Colombiaanse jongen die zijn natuurlijke moeder heeft teruggevonden in Medellin. Samen met zijn broer Carlos woont John nu in Amsterdam, maar regelmatig reizen ze af naar Colombia om hun familie te bezoeken. John had zijn familie voor enkele dagen vanuit Medellin meegenomen naar Cartagena om te genieten van al het goeds dat Cartagena kan bieden en een dagje Playa Blanca mocht daaraan niet ontbreken. Hij herkende mij eerst niet (het blijkt dat ik nu net zo bruin ben als menige Colombiaan) maar was daarna net zo verrast als ik. Hij had echter niet veel tijd en zijn moeder en zusje zorgden ervoor dat John net zo snel weer verdween als dat hij gekomen was.
Een laatste avondmaal in ons vaste restaurant Coroncoro, waar je, zoals ik al eerder schreef, geweldig kan eten voor slechts 2 euro. Zo'n beetje alle lokale mensen maken gebruik van dit restaurant en toeristen kom je hier zelden tegen. Hier wordt niets gevraagd maar nemen mensen gewoon plaats aan tafels waar een stoel nog onbezet is. In Nederland ondenkbaar, maar ik garandeer jullie dat dit echt charme heeft en het geeft gewoon een gevoel van samenhorigheid weer. We hebben de mensen die daar werken plechtig beloofd snel weer terug te zijn......De avond in ons hostel hebben we grotendeels doorgebracht met nieuwe vrienden en kennissen en flessen rum werden tevoorschijn getoverd. Veel backpackers reis en avonturen verhalen passeerden de revue voordat onze bedden werden opgezocht. Het is nu bijna 12.00 uur lokale tijd en een gek gevoel omdat ik weet dat we straks zullen vertrekken. Hopelijk is het weer in Nederland niet al te koud...... !
Ditmaal geen laatste zin of wijsheid, maar gewoon de hoop dat we elkaar spoedig weer mogen zien en spreken, waar dan ook.
Un abrazo,
Gerard.