Afgelopen donderdag zijn we voor enkele dagen vertrokken naar Medellin waar we momenteel verblijven. Vooral voor het onderhouden van contacten en hele goede vriend van Nathalie gaat waarschijnlijk voor de stichting werken. Hij is van Medellin, heeft heel lang in Cartagena gewoond en daarom lijkt het ons verstandig hem bij de stichting te betrekken. Nathalie kent hem al een langere tijd van haar bezoeken aan Colombia. Fernando is leraar, weet veel van kinderen af, maar het meest belangrijke is wel dat hij de lokale bevolking kent als zijn eigen broekzak, heeft veel contacten en kent de ¨straat¨ en haar verhalen. Later zal er een uitgebreidt verslag volgen over het bezoek aan Medellin.
Tot later.....!
Zo. daar ben ik weer.... Het is nu maandagmorgen, 29 graden in Cartagena en de 4 dagen in Medellin gingen razendsnel voorbij. De terugreis naar Medellin zal ik echter nooit meer vergeten ! In een klein propeller vliegtuigje, met veel turbulentie en onweer alsof het nieuwjaar gevierd werd. Elk mens kent zo zijn angsten...... !
Toen we donderdagavond in Medellin aankwamen vonden we hostel in de wijk Suramericana waarvan we dachten dat die te vergelijken was met ons hostel in Cartagena / Media Luna genaamd "Holiday". Niets bleek echter minder waar. Het hostel was redelijk maar de mensen die er waren bleken ronduit scumbags te zijn. Veel bierdrinkende, blowende en brakende Israeli's en Amerikanen en de manier waarop ze met het Colombiaanse personeel omgingen was ronduit schandalig. Gelukkig waren wij er alleen gedurende de nachtelijke uurtjes.
Vrijdagmorgen, Fernando ontving ons met veel gastvrijheid. Hij woont in bij zijn zus en zijn 83 jaar oude moeder, welke een vrouw is die zo een hoofdrol zou kunnen krijgen in een lachfilm. Het oude mensje heeft humor voor 10 ondanks haar vele lichamelijke klachten. Om rond te kunnen komen, bij te kunnen dragen in alle kosten, bakt Fernando kleine pizza's en verkoopt deze. Het is heel hard werken voor weinig geld maar zodoende kan hij de touwtjes aan elkaar knopen. Om niet direct een schokeffect bij zijn moeder te veroorzaken werd er niet gesproken over de toekomstplannen en zijn verhuizing naar Cartagena. Na een uitgebreide lunch en tijdens de rookpauzes van zijn moeder werd "snel" gesproken over de stichting en omdat lang niet alles besproken kon worden zouden we de volgende dag weer terugkomen.
S' avonds zijn we op bezoek geweest bij vrienden van mij welke ik nog ken uit mijn allereerste bezoek aan Medellin. Herinneringen van al die jaren geleden kwamen al snel naar boven. Omdat Mary, de moeder des huize niet thuis was en Tati samen met haar vriendje genoot van de "vrijheid" in huis besloot ik om te koken, tenslotte hadden we een boodschappentas vol met eten meegenomen. Niet al te laat zijn we ‘s avonds weer vertrokken maar niet zonder de toezegging dat ik in september van dit jaar weer bij hen langs zal komen.
Op zaterdag wederom naar Fernando, welke een grote opdracht had voor het bakken van pizza's. Daardoor had hij wat minder tijd voor ons en daardoor besloten wij het inpakwerk van de pizza's voor onze rekening te nemen. Zodoende konden we toch redelijk ongestoord praten over de toekomst. " Oma" voelde zich deze dag ziek door haar nieuwe medicijnen maar dat weerhield haar er niet van om de sigaretjes vrolijk door te roken. Na wederom te hebben geluncht namen we afscheid en via de metro zijn we naar de kabelbaan gegaan. Omdat het redelijk helder was in Medellin konden we genieten van een fantastische uitzicht. Vanuit hier bleek ook dat Medellin druk bezig is om haar infrastructuur te verbeteren en de aanleg van nieuwe wegen, woningbouw ed. waren goed zichtbaar. Toch is het contrast nog steeds onwaarschijnlijk groot en de sloppenwijken met al haar bewoners zijn duidelijk zichtbaar. Iets wat ik nog steeds niet kan bevatten ondanks het vertrouwd rakende beeld. Na het kopen van enkele souvenirs zijn we teruggegaan naar ons hostel en niet lang daarna werden we wederom geconfronteerd met hetzelfde beeld. Tijdens deze nacht werd mijn verbazing nog meer gewekt omdat een van de aanwezige Amerikanen de voordeur inschopte omdat het personeel de deur volgens hem te laat open deed....
Na een nacht vol ergernissen hebben Nathalie en ik de rekening betaald om vervolgens ergens in de stad met Fernando af te spreken. Het plensde die dag gigantisch en al snel vonden we onze plek in een restaurant waarvan ik zeker wist dat ik daar ooit eerder had gegeten. Hier hebben we ons gesprek met succes voort kunnen zetten en met Fernando afgesproken dat we elkaar waarschijnlijk in september/oktober van dit jaar weer zullen treffen om alles af te ronden. Helaas was er niet veel tijd meer want ik had Nathalie graag nog enige plekken laten zien waar de zwerfkinderen veelal te vinden zijn. Niet veel later zijn we met de bus vertrokken richting het vliegveld. Deze tocht duurde ruim een uur, mede door het toen al slechte weer. Het vliegveld van Medellin ligt midden in de bergen, wat Medellin een van de grootste steden ter wereld maakt welke in een dal ligt en in dit dal wonen nu ruim 3 miljoen mensen.
De terugreis per vliegtuigje, Cartagena ligt ongeveer 800 km van Medellin verwijderd, zal ik niet snel vergeten. Volgens mij heb ik in de hemel iemand die mij beschermd.....
Ontken je gevoelens nooit, maar leer om er mee te leven !
Un abrazo y un beso.
Gerard.