Hallo allemaal,
De Kerstdagen van 2006 zitten er alweer op en de jaarwisseling staat nu voor de deur. Vele van ons hebben deze dagen doorgebracht bij/met familie en vrienden en lekker eten en drinken stond veelal centraal. Helaas is dit niet overal op de wereld hetzelfde.....
Kerstmis in Colombia is een gedenkfeest waar wij als nuchtere Nederlanders geen weet van hebben. In al mijn reizen naar Colombia heb ik nog niet één maal het genoegen gehad de Kerst aldaar mee te mogen maken. Ingewijden hebben mij echter verteld dat het een feest is waar velen het héle jaar naar uitkijken. Gelukkig zijn de vooruitzichten nu dat de volgende Kerst doorgebracht zal worden in Colombia. De buurvrouw opent begin 2007 haar deuren van hun weeshuis in Cartagena. Donateurs uit Nederland maken dit allemaal mogelijk.
In Colombia is het overgrote gedeelte (72%) van de bevolking katholiek en van de overige 28 procent geloven veel van hen ook in een hogere macht. Zuid Amerika staat hierom bekend en op het platteland staat op veel hoekjes van de straat een klein (openlucht) kapelletje waar de mensen snel even een gebedje doen alvorens zij tot de orde van de dag overgaan. In de grote steden staan de kerkdeuren altijd open en vaak worden er overdag kerkdiensten gehouden waar dan zoveel mensen zitten dat er regelmatig gestaan moet worden. Als mensen in het vliegtuig stappen of de boot/bus/tram of trein nemen dan zie je ze regelmatig een kruisteken slaan. Laatst vroeg ik aan een mevrouw of zij angst had toen zij de bus instapte en een kruisteken maakte. Ze keek me lachend aan en vertelde me toen dat zij dit deed opdat onze lieve heer haar mocht begeleiden en behoeden op haar reis.
De laatste weken zijn erg spannend voor onze stichting. Na terugkomst uit Colombia in december jl. moet er hard gewerkt worden om ons donateurs bestand uit te breiden en dit is kracht bijgezet d.m.v. een Kerstactie. Deze actie loopt nog door tot half januari 2007 en er zijn mooie prijzen te winnen. (zie www.wonenbijdebuurvrouw.nl). Nathalie is ondanks haar aanstaande vertrekt (op 08 januari) momenteel erg druk met het bijwerken van de website en het geven van presentaties op scholen en verzorgingshuizen. Hieruit zijn al een aantal donateurs en schenkingen ontstaan. Tevens heeft de stichting door inzet van een van onze ambassadeurs een aanzienlijk geldbedrag ontvangen van de gemeente Rotterdam en de directeur sprak tijdens de overhandiging van de cheque over een "aanmoedigingsprijs". Dit geeft ons als stichting een enorme zet in de rug. Een grote donateur uit Rotterdam, die recentelijk nog heeft toegezegd zijn maandelijkse donatie aanzienlijk te verhogen maakte de Kerstdagen voor onze stichting nog mooier. Dank en hulde aan jullie lieve mensen!!!
Zaterdagavond, 30 december en een oude vriendin van mij komt samen met haar vriend eten. In het verleden heeft zij vrijwilligerswerk gedaan in Ecuador. Marjolein heeft daar Engelse les gegeven aan jonge kinderen en was danig onder de indruk van de (leef)omstandigheden aldaar. Eenmaal terug in Nederland vangt haar normale leventje weer aan, maar de ervaring blijft gegrift in haar geheugen. Tijdens ons etentje komt het gesprek al snel op stichting La Vecina. Wat onze stichting doet vind ze ronduit geweldig. en mede daarom vind Marjolein het niet zó bijzonder wat zij toen heeft gedaan in Quito. Ze heeft op haar werk een Kerstinzameling gehouden voor onze stichting en bescheiden verteld ze dat er 400 euro is overgemaakt naar La Vecina !!!.
De laatste loodjes moeten nog wel opgetild worden.... ! Zo zitten wij te wachten op een telefoontje van het Colombiaanse consulaat in Amsterdam welke ons verteld dat de werkvergunningen klaar liggen. Ook zullen onze maandelijkse donateurs nog uitgebreid moeten worden... Mede door het werven van maandelijkse donateurs is het mogelijk geworden dit kindertehuis op te richten en nu is het zaak dit huis draaiende te houden !!!
Twijfel daarom niet langer maar word vriend/vriendin van de buurvrouw!
Het ontkennen van gevoelens heeft altijd invloed op je handelen.....
Fijne dagen en een gezond en liefdevol 2007!
Un abrazo,
Gerard.