Woensdagmorgen, en Cartagena - Colombia heeft er een NIEUWE (!) stichting bij.
Dinsdagmiddag ging het stoplicht, na al die weken op rood te hebben gestaan uiteindelijk op groen. De kamer van koophandel zette dit sein op groen en gaf exact om 17.00 uur de documenten af. Dus is stichting LA VECINA in Cartagena nu een vaststaand feit. Nathalie en ondergetekende zijn beiden zowel opricht(st)er als bestuur. Om ook echt zaken te doen in Cartagena hebben we via de Colombiaanse belastingdienst zowel als stichting als ook persoonlijk een activa nummer en sofi-nummer. We kunnen nu officieel aan de slag en niets staat ons meer in de weg om een werk en verblijfsvergunning aan te vragen......
Afgelopen dinsdagavond werden wij verwacht bij onze advocaat en met een grote glimlach ontving zij ons. Ze was trots op La Vecina, vooral omdat die "Hollanders" zijn blijven volharden in het nastreven van hun idealen en dromen. Direct trok ze enkele flesjes Aquila open en ondanks mijn te snelle doorstroming van boven naar beneden namen we deze gretig aan en toosten we op het succes. Maar er moesten nog meer zaken gedaan worden en het huis kreeg direct weer de volledige aandacht. Ze pakte de telefoon en meteen kreeg ze de eigenaar van het huis te pakken...! Vooraf hebben we besproken dat stichting La Vecina niet meer huur wil gaan betalen dan 750.000 peso’s per maand, wat ongeveer neerkomt op 250 euro. De begroting van stichting La Vecina laat wel meer ruimte, maar deze eigenaar is bezig volgens onze advocaat ons een poot uit te draaien. Zij versterkte mijn gevoel dat deze man een bandiet is en vaak een loopje neemt met de ongeschreven regels van respect en vertrouwen. Hoe vaak al hadden wij hem gebeld en het verzoek neergelegd ons terug te bellen. Ik vertrouwde de hele zaak al langere tijd niet maar om niet té negatief te zijn kreeg ook hij gedurende al onze contacten het voordeel van de ontstane twijfel. Want... het huis is echt en de tweede verdieping is bijna af, maar Nathalie en ik denken dat er een geldprobleem bij hem is ontstaan om de 2de verdieping af te maken. Vervolgens snel geld wil maken om verder te gaan met die realisatie en het hem niet uitmaakt hoe hij aan zijn geld komt. Mijn persoonlijke gevoel zegt me dat zodra het huis klaar is hij er zo snel mogelijk zelf wil gaan wonen, of hij denkt dat een buitenlandse stichting wel bereidt is elk bedrag te betalen...Wat hij nog niet weet is dat een sluitend contract, opgesteld door onze advocaat op hem ligt te wachten als hij zaken met ons wil doen..... En wij willen alleen minimaal huren voor een periode van 2 jaar. (rekening houdende met een werkvergunning en visum welke door het ontstaan van onze stichting voor een eerste periode van 2 jaar afgegeven zal worden).
Ons instinct om op onze hoede te zijn is maar weer eens bevestigd. En dan komt de aap uit de mouw....Tijdens dit gesprek vraagt hij plots 1.000.000 peso’s per maand terwijl de huidige huurder, welke een Colombiaan is slecht 350.000 peso’s betaald. (navraag bij de huidige huurder door Fernando die zijn geld nu al meer dan waard blijkt te zijn).Onze advocaat vraagt direct aan de eigenaar of het voor hem gebruikelijk is buitenlanders op te lichten. Nathalie en ik konden een glimlach (met gemengde gevoelens) niet onderdrukken. Onze kleine oudere dame laat nu toch even haar tanden zien, vooral toen de eigenaar zijn aanbod met slechts 20.000 peso’s verlaagde. Zij antwoordde direct dat er veel huizen in Cartagena te huur staan en dat dit aanbod een belediging is voor de stichting en haarzelf. Vervolgens werd er op verzoek van de eigenaar afgesproken om vanmiddag om 12.00 uur elkaar te ontmoeten in zijn huidige huis om te zien of er zaken gedaan kan worden......
12.05 uur arriveren wij, natuurlijk vergezeld door onze advocaat bij het huis van de eigenaar. Zelf is hij nog niet aanwezig maar zijn huishoudster verteld ons dat hij voor zaken even weg is? Vervolgens wachten wij meer dan 30 minuten en ons geduld raakt ten einde. Nu is het in de Colombiaanse cultuur onbeleefd om weg te lopen maar de advocaat en wij zijn het dusdanig met elkaar eens dat het van geen enkel respect getuigd om zonder opgave van reden, zonder een eenvoudig telefoontje even te laten weten dat je wat later komt. Zijn zoon komt vervolgens na 40 minuten binnen en verteld ons ook niet te weten waar zijn vader is. Voor ons is nu de maat vol en ondanks het feit dat de huishoudster zegt dat hij nu echt onderweg is besluiten wij zonder verder nog een woord te wisselen weg te gaan. Ondanks het feit dat wij geen Colombianen zijn schamen wij ons diep voor m.n. onze advocaat. Vooral ook omdat zij deze middag speciaal vrij had gemaakt om onze zaken te begeleiden en al haar tijd nu verloren is gegaan. Haar antwoord is even verhelderend als het water van Playa Blanca: Zelfs een Colombiaanse advocaat (dat is de huidige eigenaar volgens zijn zeggen) laat een collega en/of zakenpartner nooit wachten zonder een enkel bericht. Waarschijnlijk heeft hij geen "interesse" meer in een eventuele verhuur omdat hij nu weet dat stichting La Vecina een advocaat heeft........
Natuurlijk is dit een hele teleurstelling voor ons en uit beleefdheid vragen we wat we haar verschuldigd zijn voor alle gastvrijheid, moeite en advies welke ze ons gegeven heeft. Wederom lacht ze verlegen en verontschuldigd zich voor de onvolwassenheid van sommige Colombiaanse mensen. Direct vraagt ze ons om vanavond om 19.00 uur weer langs te komen en natuurlijk nemen wij de uitnodiging aan.
Vanmiddag zijn we daarom maar naar de markt gegaan om wat kleine presentjes voor vrienden en familie te kopen. Tevens op zoek naar bloemen voor onze advocaat die zij vanavond als blijk van waardering van ons zal krijgen. We zijn benieuwd wat deze laatste avond ons nog zal brengen voordat we morgenochtend weer richting Nederland vertrekken. Iemand zal waarschijnlijk in november opnieuw naar Cartagena moeten reizen, op zoek naar een eventuele nieuwe locatie. Of zijn die 2 engeltjes in de hemel ons gunstig gezind en komt alles nog op zijn pootjes terecht.......?
Vrees nooit het gevoel van machteloosheid, alles kent zijn reden en bovenal tijd......
Un abrazo,
Gerard.